شریعتی چالش برانگیز ترین روشنفکر جامعه ما بوده و غوغاگری است که هیاهوی به راه افتاده توسط او بدین زودی ها خاموش نخواهد شد.دکتر حسین رفیعی ، استاد دانشگاه ، در مراسم « کدام شریعتی؟ » که جهت گرامیداشت یاد و خاطره معلم انقلاب توسط جبهه مشارکت منطقه کرج برگزار میشد ، با بیان این مطلب افزود : در دوران شاه دلایل مخالفت اکثر روحانیون با حکومت ، سه موضوع بود: ایجاد حق رای برای زنان ، موسیقی و پخش آن از رادیو،تلویزیون و اصلاحات ارضی.اما دیدیم که هر سه این موارد در دوران پس از انقلاب قانونی شد.وی دلیل این تغییر رویکرد و همچنین وجود 45 اصل در قانون اساسی حول محور حقوق فردی و اجتماعی را شاهدی بر این مدعا گرفت که این موارد نتیجه ی فعالیت های فرهنگی و تعامل فکری ای است که بر دوش دکتر شریعتی بوده و ردپای او در تدوین این اصول مشهود است.

این استاد دانشگاه با طرح این سوال، که چرا مارکسیست ها با وجود مبارزات و تلاش های بسیار نتوانستند در کشورهای اسلامی موفق شوند، گفت:در اسلام ظرفیت هایی وجود دارد که بسیاری از این افراد با آن ها غریبه بودند و این باعث شد شناخت ناقصی از جامعه داشته باشند. رفیعی در بخش دیگری از سخنان خود ، مهمترین کار شریعتی را مبارزه با تحجر دانست که در قالب اصطلاح مذهب علیه مذهب و در پاسخ به گزاره ی «کدام دین؟» مطرح شده است.وی با یادآوری اینکه ؛ شریعتی خطاب به مجاهدین گفته بود شما مثل روشنفکرانی هستید که به جای پا بر روی سرشان راه می روند و دستانشان در جیب هایشان است، گفت:دکتر شریعتی بدین طریق قصد داشت این نکته را تبیین کند که اگرچه بورژوازی پلید است و باید از بین برود ، اما ابتدا باید دیوارهای سیاه و نفوذ ناپذیر موجود فرو بریزند ، تا سرمایه داری نتواند در پوششی دیگر باز هم به عرصه بازگردد.زیرا نظام سرمایه داری روز به روز در حال بازسازی است و هر روز با پیچیدگی بیشتری به استثمار جوامع می پردازد.البته از دیدگاه شریعتی پدیده هایی همچون ایجاد بیمه ها و تامین اجتماعی در نظام های سرمایه داری نوین و گسترش نهضت سوسیال دموکراسی نشان دهنده ی سرعقل آمدن سرمایه داری است.وی با ذکر تعدادی از معضلات موجود در کشور سوئد که به عنوان نمونه ای موفق از تجربه ی سوسیال دموکراسی مطرح می شود ، فقدان یک از رئوس مثلث مهجور عرفان،برابری،آزادی یعنی عرفان را ، نقص موجود در سیستم های سوسیال دموکرات دانست و افزود:اینجاست که تفکر شریعتی برای سوئد و جوامعی همچون سوئد نسخه ای به نام عرفان تجویز می کند.عرفان شریعتی نه به معنای صوفیگری بلکه به معنی اعتقاد و عشق به جایی به جز اینجاست.عرفانی که در گاندی وجود دارد.عرفانی که نلسون ماندلا را وادار می کند که بگوید:نمی توانم فراموش کنم اما می توانم ببخشم.

رفیعی گفت:آفت مثلث مذکور یکجانبه نگری است و از این جهت کسانی که تنها بر وجه دموکراتیک،یا تنها بر وجه عدالت محور و یا عرفان صرف تاکید می ورزند در اشتباهند.وی همچنین با بیان اینکه مثلث "عرفان،برابری،آزادی" آخرین پروژه شریعتی بود که متاسفانه با درگذشت نابهنگام او ناتمام ماند، آن را نسخه ی شفابخشی برای جوامع امروزی دانست و ابراز امیدواری کرد روشنفکران و دوستداران شریعتی با ارائه و تدوین الگوهای حکومتی و توسعه بر مبنای این سه اصل به بسط این سه مفهوم در کنار هم بپردازند.